Kom je me soms uitdagen?
Wat zie ik nu, jongedame?
Uwe genade is zeker een hoge hak dichter bij de hemel gekomen.
Is uw stem niet, als een slechte munt, haar klank kwijt?
U bent allen welkom.
We doen 't als Franse valkeniers:
Jagen op alles; meteen een monoloog.
Laat iets horen, een hartstochtelijke monoloog.
Wat wilt u horen?
Ik heb je gehoord. Het stuk is nooit gespeeld...
of één keer, want het beviel de massa niet.
Het was kaviaar voor het volk. Maar voor mij...
en anderen, met meer inzicht, een uitstekend stuk:
Goed doordacht, simpel en slim uitgewerkt.
Iemand zei dat het niet pikant gemaakt was...
en dat de schrijver zich niet aanstellerig toonde.
Hij vond 't degelijk, gezond en aangenaam...
en veel schoner dan sierlijk.
Eén stuk was mooi: Aeneas' verhaal aan Dido...
vooral als hij vertelt over de moord op Priamus.
als je 't nog weet, begin dan bij: Even denken...
'De ruige Pyrrhus, als Hyrcania's monster...'
Dat klopt niet. -Het begint met Pyrrhus.
Het begint met Pyrrhus. -'De ruige Pyrrhus...
wiens gitten harnas, zwart als zijn doel, op de nacht geleek...
toen hij in het paard zat...
heeft nu zijn schrikwekkende gestalte...
afschuwelijker heraldiek.
Van top tot teen...
is hij helemaal keel...
met bloed van vaders, moeders, dochters, zonen...
gestold in de hete straten...
die de moord met hard licht beschijnen.
Ontvlamd in woede, overdekt met geronnen bloed...
met ogen als karbonkels zoekt Pyrrhus...
de oude vader Priamus.'
En nu verder.
Dat was heel goed. Precies de juiste toon.
'Alras vindt hij hem...
vergeefs vechtend tegen Grieken.
Zijn oude zwaard...
ligt, zijn arm ontvallen, op de grond...
en weigert dienst.
Veel sterker, haalde Pyrrhus uit...
en miste, maar door de wind van het wrede zwaard...
viel de grijsaard al.
De citadel, alsof ze deze slag gevoeld had...
viel, en hield met afschuwelijk gekraak Pyrrhus' oor gevangen.
Het zwaard dat Priamus' witte haar al wilde klieven, hield in.
als een geschilderde tiran stond Pyrrhus stil...
en, halfweg tussen wil en daad, deed niets.
Zoals zo vaak, voor een storm...
de hemel stilvalt...
de wolken roerloos zijn...
de stoere wind zwijgt...
en op aarde een stilte heerst als van de dood...
totdat een donderslag alles openrijt.
Zo werd Pyrrhus door hernieuwde wraak bevangen.
Nooit viel de Cycloop z'n hamer...
op Mars' voor eeuwig gesmede harnas...
met minder mededogen dan Pyrrhus' bebloede zwaard nu op Priamus.
Weg, weg, gij hoer Fortuna.
Gij goden, ontneem haar al haar macht.
Breek alle spaken van haar wiel...
en rol de holle naaf de hemelberg af, naar de hel.
Dit is te lang.
Dan zullen we 't knippen, met je baard.
Ga verder.
Hij wil deuntjes of schuine verhalen...
als ie niet slaapt.
Ga door...over Hecuba.
Maar wie, o wee, de omfloerste koningin had gezien...'
De omfloerste koningin.
Ja. 'Omfloerst' is goed.
'Blootsvoets, de vlammen dreigend met oogverblindend vocht...
een doek, geen kroon meer, op het hoofd...
geen mantel om haar schrale, barensmoede schoot...
maar een deken, in haar angst meegegrist:
Wie haar had gezien, zou met giftige tong...
Fortuna 's verraad hebben aangeklaagd.
Maar als de goden zelf haar al zagen...
toen ze toekeek hoe Pyrrhus zich vermaakte...
met hakken in 't lichaam van haar man...
had de kreet die ze slaakte...
tenzij ze voor alles ongevoelig zijn...
de ogen van de hemel laten tranen...
en de goden tot verdriet bewogen. '
Hij wordt zowaar bleek, hij heeft tranen in zijn ogen.
alsjeblieft, hou op.
Goed gedaan.
De rest later. Zorg dat de spelers goed onthaald worden.
Zij schrijven de kronieken van de tijd.
Beter een slecht grafschrift dan nu hun scherpe tong.
Ze krijgen wat ze verdienen.
Mijn god, veel meer.
Geef iedereen wat hij verdient...
en wie ontkomt aan de zweep?
Behandel ze naar je eigen eer en waardigheid.
Hoe minder ze verdienen, des te zwaarder telt je gulheid.
Neem ze mee.
Volg hem. Morgen laat ik jullie spelen.
Luister 's, oude vriend.
Ken je 'De moord op Gonzago'? Dat spelen we dan.
Kun je wat extra regels leren als ik je die geef?
Natuurlijk, heer. -Goed. Volg die man, en luister:
Bespot hem niet.
Ik zie jullie vanavond. Welkom op Elsinore.
Ja, God zij met jullie.
Nu ben ik alleen.
Wat een schurk...
en lage slaaf ben ik.
Is het geen gruwel...
dat deze speler, in een verdichtsel...
in gedroomde passie zijn ziel zo wist op te zwepen...
dat hij geheel van kleur verschoot...
met betraande ogen, wilde blik...
gebroken stem...
alles in overeenstemming met zijn spel?
En allemaal om niets.
Om Hecuba.
Wat zegt hem Hecuba, of hij haar, dat hij om haar huilt?
Wat zou hij doen met de drijfveer die ik heb?
Hij zou 't toneel met tranen overstromen...
en ieder oor met gruweltaal doorklieven...
zondaars doen bekennen, onwetenden verwarren...
en iedereen met stomheid slaan. Maar ik...
beroerling die ik ben, sta te dromen...
vergeet wat ik moet doen en kan niets zeggen.
Zelfs niet voor een koning...
die van kroon en dierbaar leven is beroofd.
Ben ik laf?
Wie noemt me een schurk, slaat me...
trekt m'n baard uit en gooit hem in mijn gezicht?
Wie heeft de moed? Ik zou het dulden.
Ik heb een duivelever, ik mis de gal die me kan verbitteren, anders...
had ik de gieren met dit kreng allang gevoerd.
Bloedige, geile schurk.
Meedogenloze, valse...
liederlijke, onmenselijke schurk.
O, wraak.
Ezel. Dat is nog 's dapper: Dat ik:
Zoon van een geliefde, vermoorde vader...
door hemel en hel tot wraak gemaand...
nu als een hoer mijn hart met woorden lucht...
als een gootslet, keukenmeid loop te schelden. Denk na.
Men zegt dat schuldige lieden bij het toneel...
door de bedrieglijke kunst...
zo worden gegrepen dat ze hun wandaden bekennen.
Moord, ook zonder tong, kan wonderbaarlijk spreken.
Ik laat de spelers iets opvoeren...
als de moord op mijn vader. Mijn oom kijkt, en ik houd hem in de gaten.
als hij zelfs maar verbleekt, weet ik mijn koers.
De geest die ik zag is misschien de duivel.
Die kan een bekoorlijke gedaante aannemen...
en in mijn zwakte en melancholie...
stemmingen waar hij vat op heeft...
mij verleiden...
en in het verderf storten.
Ik wil gronden...
die vaster zijn dat dit.
Het spel is de val...
waarin ik 's konings geweten vangen zal.
Kunnen jullie er niet achter komen waarom hij zo verward doet...
en met die waanzin zijn rustige dagen kwelt?
Hij erkent wel zijn verwarring...
maar zwijgt over de reden. -En hij laat zich niet uithoren...
maar blijft sluw op afstand...
als we hem iets willen ontlokken.
Was hij vriendelijk? -Zeer hoffelijk.
Maar hij deed zichzelf geweld aan.
Karig met vragen, maar gul als wij iets vroegen.
Wilde hij verstrooiing?
We vertelden dat we een troep spelers hadden ingehaald.
Dat leek hij leuk te vinden. Ze zijn nu hier...
en treden vanavond voor hem op.
Inderdaad, en hij vraagt u beiden te komen kijken.
Heel graag.
Het verheugt me dat te horen. Spoor hem aan.
Laat hem vaker zoiets doen. -Ja, heer.
Lieve Gertrude. Laat ons alleen.
We hebben Hamlet ontboden opdat hij, als bij toeval, Ophelia treft.
Haar vader en ik, bevoegde spionnen...
verbergen ons om ongezien te kunnen zien hoe dat verloopt...
en zeker te weten of het zijn liefde is...
die hem zo kwelt.
Ik zal gehoorzamen.
En jij, Ophelia:
Ik hoop dat jouw schoonheid Hamlets waan veroorzaakt.
En dat jouw deugdzaamheid hem bij ons terugbrengt...
tot jullie beider eer.
Mevrouw, ik hoop 't maar.
Ophelia, jij loopt hier. Wij verbergen ons.
Lees in dit boek...
dat verklaart dat je alleen bent.
We zijn vaak schuldig...
dat we met vroom gelaat de duivel zelf oversuikeren.
Maar al te waar.
Wat een felle striem geeft dat mijn geweten.
De hoerenwang, verfraaid met pleister...
is niet lelijker onder die laag...
dan mijn daad...
naast mijn opgesmukte taal.
O, zware last.
Ik hoor hem. Naar onze plek.
Te zijn...
of niet te zijn.
Dat is de vraag.
Of het nobeler is lijdzaam...
de pijlen en slingerstenen van het lot te dulden...
of op te staan tegen een zee van plagen, en die...
te beëindigen. Sterven...
slapen, meer niet.
En door te slapen...
een einde maken aan de pijn en de duizend angsten...
die ons leven eigen zijn.
Dat is een einde om hunkerend naar uit te zien.
Sterven...
slapen.
Slapen...
misschien wel dromen; daar zit 'm de kneep.
Want in die dodenslaap...
kunnen we ook dromen...
als we dit leven hebben afgeschud, waardoor we aarzelen.
Daarom rekt de mens zijn rampzalig leven zo.
Want wie verdraagt de spot van deze wereld...
de dwang van de tiran...
de hoon der hoogmoed...
de pijn van afgewezen liefde...
talmend recht, botheid van boven...
en de hoon die het geduld van onwaardigen duldt...
als hij rust kan vinden met niet meer dan een dolk?
Wie zou lasten dragen?
Wie zwoegt en zweet een moeizaam leven lang...
als niet...
de angst...
voor iets...
na de dood:
Het onbekende land...
waaruit geen reiziger ooit weerkeert...
de wil verlamt...
zodat we liever vertrouwd kwaad kiezen dan vluchten in het onbekende?
Zo maakt bespiegeling...
lafaards van ons allen, en zo...
raakt stoere vastberadenheid...
door bleke melancholie verziekt.
Zo raken grote ondernemingen...
door dit denken...
uit hun baan...
en verliezen de naam...
van daden.
Maar stil: De mooie Ophelia.
Nimf...
wil in uw gebeden...
mijn zonden gedenken.
Hoe is 't, na zo lang?
Ik dank je nederig.
Goed.
Goed...
goed.
Ik heb aandenkens aan u...
die ik u al lang terug wil geven.
Neemt u ze aan.
Ik heb je niets gegeven.
Vereerde heer...
Dat weet u heel goed.
Met zulke zoete woorden dat de giften kostbaarder werden.
Hun geur is vervlogen; neem ze nu terug.
Giften worden pover als ze niet gemeend zijn.
alstublieft.
Ben je eerbaar?
Heer? -Ben je mooi?
Wat bedoelt u?
Laat die twee niet met elkaar verkeren.
Schoonheid en eer?
Je schoonheid haalt je eer eerder omlaag...
dan eerbaarheid schoonheid kan verheffen.
Ooit een paradox, maar nu met de tijd bewezen.
Ik heb je bemind.
Dat heeft u me laten geloven.
Had 't niet geloofd.
Oude ondeugd vergaat niet. Ik hield niet van je.
Des te meer bedrogen. -Ga het klooster in.
Waarom zou je zondaars fokken?
Al ben vrij ik eerlijk, soms had ik er beter niet kunnen zijn.
Ik ken trots, wraaklust en meer zonden dan ik tijd heb om ze te begaan.
Wat moeten kerels als ik hier?
Wij zijn schurken, geloof ons niet. Ga het klooster in.
Waar is je vader?
Thuis, heer.
Gooi de deuren in het slot...
dat hij nergens de zot speelt...
dan in z'n eigen huis.
Vaarwel.
O lieve hemel, help hem.
als je trouwt, heb je hier een vloek als bruidschat.
Al ben je kuis als ijs, puur als sneeuw...
laster ontloop je niet.
Ga het klooster in. Vaarwel.
als je toch trouwt...
neem dan 'n dwaas want de wijze weet hoe je hem bedriegt.
Ga het klooster in, en snel. Vaarwel.
Hemelse macht, genees hem.
Ik weet hoe jullie je verven.
God geeft je een gezicht, en je maakt zelf een ander.
Je hupt, je trippelt, lispelt, stelt je aan...
en noemt wulps argeloos.
Verdwijn.
Ik wil niets meer horen.
Ik word er gek van.
Ik zeg...
dat er niet meer...
wordt getrouwd.
Zij die al getrouwd zijn...
op één na, mogen blijven leven.
De rest blijft zoals ze zijn.
Het klooster in.
Vooruit.
O, wat een nobele geest is hier verwoest.
Van hoveling...
krijger...
denker...
oog, tong en zwaard.
De hoop van de schone staat.
Spiegel, toonbeeld van beschaving...
het brandpunt van ieders blik...
geheel, geheel...
kapot.
En ik...
armste, ellendigste aller vrouwen...
die van zijn beloften de honing zoog...
zie nu dat hoge, nobele verstand...
als ontstemde klokken, vals en schril...
dat weergaloze beeld van jeugd in bloei...
geknakt door waanzin.
Wee mij, dat ik heb gezien wat ik zag...
en zie wat ik zie.
Liefde? Dat is niet wat hem drijft.
En wat hij zei was wel verward, maar geen waanzin.
Hij heeft iets waar zijn melancholie op broedt.
En als het uitkomt, betekent het gevaar. Daarom:
Ik heb besloten dat hij naar Engeland gaat om onze schatting te innen.
Misschien dat de zee of een nieuwe omgeving hem...
van de beklemming verlost die hem zo onherkenbaar maakt.
Wat denk jij? -Het zal helpen.
Maar ik zoek toch de bron van zijn verdriet...
in onvervulde liefde.
En, Ophelia?
Je hoeft niets te vertellen. We hebben 't gehoord.
Heer, doe wat u wilt.
Maar laat, na de voorstelling...
zijn moeder vragen wat er is.
Op de man af, en ik zal meeluisteren. als zij niets leert...
stuurt u hem naar Engeland, of wat u goeddunkt.
Zo zij 't.
Waanzin in vorsten eist waakzaamheid.
NOORS LEGER TREKT OP ONDER FORTINBRAS
Spreek 't uit zoals ik voordeed...
trippelend op de tong. als je gaat bulken...
vraag ik liever de stadsomroeper.
En maak geen zaagbewegingen, doe 't subtiel.
Juist in de storm, de wervelwind van je hartstocht...
moet je kalmte vinden die 't vloeiend maakt.
Het snijdt me door de ziel...
als zo'n pruikenbol hartstocht aan flarden rukt...
en de engelenbak doofbrult...
waar men alleen domme pantomimes en herrie begrijpt.
Zo'n kerel zou ik laten geselen.
Het is Herodus in 't kwadraat. Vermijd het.
Wees ook niet te mat, gebruik je eigen inzicht.
Pas de daad aan bij het woord, en andersom...
maar houd het natuurlijk.
Wat je aandikt, ondermijnt het doel van het toneel.
Want dat was vroeger, en nu nog...
de natuur 'n spiegel voor te houden...
goed en kwaad hun beeltenis te tonen...
en de geest van de tijd zelf laten zien.
als je dit overdrijft, of nalaat maak je de dommen wel aan 't lachen...
maar de kenner doet het pijn.
Diens oordeel moet zwaarder wegen dan een hele zaal.
Ik heb spelers gezien die geprezen werden...
en niet weinig en grof ook...
die noch als christen spraken...
noch liepen, noch als heiden die zo stapten en bulkten dat ik dacht...
dat ze door gezellen in elkaar waren geflanst:
Zo verkrachtten ze de natuur.
Dat zijn wij wel enigszins kwijt.
Ban 't helemaal uit. En laat hij die de nar speelt...
niet meer zeggen dan hij moet.
Want je hebt er die zelf lachen...
om het publiek te laten lachen...
hoewel net iets belangrijks in het stuk de aandacht eist.
Dat is misdadig en verraadt meelijwekkende eerzucht in de dader.
Vooruit, maak je gereed.
Komt de koning kijken?
En de koningin. -Laat de spelers voortmaken.
Zeggen jullie het ook nog 's? -Ja, heer.
Horatio. -Tot uw dienst.
Jij bent de rechtschapenste die ik ooit heb gekend.
Nee, denk niet dat ik je vlei.
Wat win ik van iemand...
die alleen z'n goede humeur heeft als eten en kleding?
Waarom een arm man vleien?
Lik de hielen van absurde praal...
en laat de knie buigen...
waar geslijm iets kan opleveren. Luister je?
Sinds mijn ziel zelfstandig onderscheid kon maken...
heeft ze jou gekozen, want jij, altijd onaangedaan...
neemt Fortuna's slag en loon gelijkelijk aan.
Gezegend zij, wier bloed en rede zo in balans zijn...
dat ze niet dansen naar Fortuna's pijpen.
Geef mij de man die geen slaaf is van zijn drift...
en ik sluit hem diep in mijn hart.
In het hart van mijn hart...
zoals ik doe met jou.
Maar ik ga te ver.
De koning ziet straks een stuk.
Eén scène lijkt op wat ik je zei over mijn vaders dood.
als het zover is, let dan met heel je wezen op mijn oom.
als hij zijn verborgen schuld niet verraadt...
is de geest vervloekt, en mijn gedachte vuil als Vulcanus' smidse.
Let goed op. Ik verlies hem niet uit 't oog...
en achteraf bespreken we hoe hij zich gedroeg.
Goed, heer.
als hij iets steels doet bij het spel, en het ontgaat me...
betaal ik de schade.
Het begint.
Ik moet de gek spelen. Zoek een plek.
Hoe is 't met Hamlet?
Uitstekend, ik ben een kameleon:
Ik leef van lucht, vol beloften.
Zo krijg je een kapoen niet vet.
Dat snap ik niet: dit zijn mijn woorden niet.
De mijne nu ook niet meer.
U hebt toch ook toneel gespeeld?
Ja, en ik stond goed bekend.
En wat speelde u?
Ik speelde Julius Caesar:
Ik werd vermoord in het Capitool. Door Brutus.
Dat was bruut van Brutus: Zo'n kapitaal kalf doden.
Zijn de spelers klaar? -Wanneer u wilt.
Kom Hamlet, kom bij me zitten.
Deze magneet trekt sterker.
Hoort u dat?
Mag ik in uw schoot liggen?
Met mijn hoofd.
Dacht je dat ik 't grof bedoelde?
Tussen meisjesbenen? -Wat dan?
Niets. -U bent vrolijk.
Ik? Wat moet je anders?
Mijn moeder is ook vrolijk, en m'n vader is net twee uur dood.
Twee keer twee maanden.
Zo lang?
Geef de duivel dan zwart...
en mij sabel. Twee maanden, en niet vergeten?
Dan leeft een groot man minstens een half jaar voort.
Maar dan moet ie wel kerken bouwen of eindigen als het hobbelpaard:
'Het hobbelpaard is vergeten.'
Wat betekent dat? -Het is vals bedrog.
Gaat het stuk daarover?
We zullen 't zo horen.
Acteurs houden nooit hun mond.
Zegt hij wat 't voorstelt? -Ja, en alles wat je vertoont.
U bent slecht. Ik kijk naar het stuk.
Voor het stuk dat u verbeidt...
vragen wij in nederigheid uw aandacht en welwillendheid.
Is dat proloog of motto?
Het is kort. -als vrouwenliefde.
Reeds dertig maal draaide Phoebus' wagen rond...
Neptunus' baren en Tellus' vaste grond.
En dertig dozijn manen...
beschenen de wereld met geleende stralen...
sinds de liefde ons hart, en Hymen onze handen...
verenigde in de heiligste aller banden.
Even vaak zien we zon en maan eer onze liefde is gedaan.
U lijkt zo ziek, de laatste tijd, u verontrust me.
Maar ook al ben ik bang...
Iaat dat u, mijn heer, niet deren.
Angst of liefde, zo is ons leven:
Van beiden niets, of overdreven.
Mijn liefde heb ik u getoond.
Zo groot is ook de angst die in mij woont.
In grote liefde is iedere twijfel nood.
als iedere twijfel angst wordt, is de liefde groot.
Ik moet heengaan, lief. Een dezer dagen.
Mijn ziel kan mij niet langer dragen.
Jij blijft in deze schone wereld leven, geëerd, bemind...
en als je nieuwe liefde...
Ik wil het niet horen. Zo'n liefde zal me nooit bekoren.
Wie een tweede toebehoort...
heeft haar eerste man vermoord.
Dat is dodelijk.
Geen tweede huwelijk afgerond of lage baatzucht is de grond.
Ik zou je nogmaals doden door een tweede in 't bed te noden.
Al spreek je met oprecht gemoed:
De wil is niet steeds wat men doet.
Ze hangt van het geheugen af:
Eerst stoer, maar later afgezwakt...
als fruit dat onrijp hangt aan de tak maar, zacht geworden, valt.
Normaal en nodig is het...
dat elk vergeet wat hij zichzelf schuldig weet.
De hartstocht waarmee we onszelf iets beloven...
zal uiteindelijk altijd doven.
Je heftige vreugde of verdriet overleeft zijn eigen passie niet.
De hoogste vreugde geeft 't diepste leed.
Leed verkeert in vreugde eer je 't weet.
Niets in deze wereld blijft.
Sta dus niet verbaasd...
dat zelfs onze liefde met ons lot vergaat.
We weten nog het antwoord niet...
of het lot onze liefde leidt, of liefde het lot.
Een groot man sterft, zijn gunsteling verdwijnt.
De kleine maakt vijanden tot vrind.
En zo ver volgt liefde wel het lot:
Wie niets ontbeert, mist nooit een vriend.
Terwijl wie in nood een voze vriend probeert...
hem tot vijand bombardeert.
Maar ik hervat, waar ik begon.
Onze wil en het lot zijn zo in strijd...
dat onze plannen altijd falen.
Van ons is de gedachte:
De uitkomst echter niet.
Denk dus dat je geen tweede man verwerft:
Je gedachte is dood, zodra je eerste sterft.
De aarde geve mij geen eten, de hemel geen licht.
De dag geen spel, de nacht geen rust.
Tot wanhoop verkere mijn vertrouwen.
Een kerker zij mijn enige woning.
Al wat vreugde kan bederven...
moge mijn leven verderven.
Hier en in 't hiernamaals volge mij eeuwige pijn...
mocht ik, eens weduwe, ooit weer gade zijn.
als ze nu woord breekt.
Een dure eed. Laat mij nu even alleen.
Mijn geest zakt weg...
en ik wil de eindeloze dag...
met slaap laten verstrijken.
Slaap zacht.
En moge geen onheil ons twee ooit scheiden.
Hoe vindt u het?
De dame overdrijft nogal.
Zij houdt woord. -Geeft het stuk geen aanstoot?
Het is maar een grap, een giftige grap.
Hoe heet 't?
'De Muizenval.' Het beschrijft een moord in Wenen.
Dit waren Gonzago en Baptista. Het is een vals stuk.
Maar wat geeft dat? Wij onschuldigen hebben niets te vrezen.
Dit is Lucianus, neef van de koning.
U bent net een koor. -Ik zou je liefde bezingen.
Dat is hard. -Mij krijg je niet slap.
Harder, en erger. -Zo is 't huwelijk.
Aan de slag, moordenaar.
Hou op met bekketrekken.
De krassende raaf schreeuwt om wraak.
Ziel zwart, handen snel...
gif gemengd, de tijd rijp.
Het moment geschikt, niemand die kijkt.
Hels sap van middernachtse kruiden...
driewerf vervloekt en giftig.
Overman met je toverkracht...
dit blozende leven.
Hij vergiftigt hem in de tuin, om zijn rijk.
Hij is Gonzago, het verhaal is bekend.
U ziet hoe de moordenaar Gonzago's vrouw voor zich wint.
De koning staat op.
Bang voor koudvuur?
Heer? -Stop het stuk.
Geef me licht.
Weg hier. -Licht... licht.
Het gedeerde hert mag huilen, 't ongedeerde speelt:
De een vindt rust, de ander kuilen: zo is 't op aard verdeeld.
Zou ik hiermee niet, plus een heel woud pluimen...
een hele toneeltroep krijgen? -Een half aandeel.
Je weet toch, men heeft dit rijk beroofd...
van Jupiter zelf.
En nu regeert hier een pauw.
Geen rijm?
Nu geloof ik de geest op zijn woord.
Heb je 't gezien?
T oen 't over gif ging?
Ik heb hem scherp gadegeslagen.
Muziek. Fluitspelers.
Is de koning de komedie beu, dan niet, 't is sneu.
Vooruit. Muziek.
Mag ik iets zeggen? -Alles.
Wat is er? -De koning is zeer van streek.
Van de drank? -Van gal.
Roep dan z'n arts. als ik hem ga purgeren maak ik het nog veel erger.
Heer, wijk niet zo wild van mijn opdracht af.
Ik ben mak. Spreek.
De koningin, zeer ontsteld, stuurt me naar u toe.
Welkom. -U bedoelt 't niet beleefd.
als u normaal antwoordt, kan ik doorgaan.
Anders is mijn opdracht ten einde.
Maar ik kan 't niet. -Wat niet?
Normaal antwoorden.
Ik ben niet normaal. Maar wat ik kan zeggen...
is geheel voor u, of liever, voor mijn moeder.
Genoeg dus, ter zake.
Mijn moeder? -Zegt dit:
Uw gedrag heeft haar ontsteld en verbaasd.
Dat een zoon dat kan bereiken.
En volgt er nog iets op die verbazing?
Ze wil u spreken eer u gaat slapen.
Zeker, al was ze tien keer mijn moeder.
Hebt u nog iets af te handelen?
Ooit hield u van me. -Nu nog, zowaar ik jatten heb.
Heer, bent u zo ontstemd?
U gooit uw celdeur dicht als u ons niet vertrouwt.
Ik kom niet vooruit.
Terwijl de koning u als opvolger wil?
Ja maar, 'terwijl het gras groeit...'
Dat spreekwoord is beschimmeld.
Laat eens zien. Wat u betreft:
Draait u om me heen om me in een hoek te drijven?
als mijn ijver te ver gaat, is dat uit vriendschap.
Dat snap ik niet. Speel 's.
Dat kan ik niet. Echt niet. -Ik smeek 't u.
Echt niet. -Liegen is ook makkelijk.
Zet je vingers op deze gaten...
blaas erin en je hebt muziek.
Maar ik krijg er geen mooie klank uit.
Dan zie je hoe je mij onderschat.
Mijn grepen ken je blijkbaar wel.
Je wil mijn geheim doorgronden...
en mijn hele register van hoog tot laag bespelen...
en dit instrument kun je niet laten spreken.
Ben ik makkelijker te bespelen dan een fluit?
Noem me wat je wil, je kunt me ontstemmen...
maar niet bespelen. Dag, heer.
De koningin ontbiedt u.
Zie je die wolk? 't Is net een kameel.
Ja, net een kameel.
Meer een wezel...of een walvis. -Nu u 't zegt.
Dan kom ik zo naar mijn moeder.
Ik moet wel erg de gek spelen. Ik kom zo.
Ik zal 't zeggen. -'Zo' is zo gezegd.
Laat me alleen, vrienden.
Ik mag hem niet, en het is onveilig om hem zo te laten razen.
Maak u gereed, u krijgt direct mijn opdracht.
Hij gaat met u naar Engeland.
De staatszorg kan het groeiende gevaar van zijn waan niet dulden.
We haasten ons.
Het is een vrome zorg...
zovelen te behoeden die dankzij u bestaan.
Elkeen is verplicht zich met heel zijn kracht...
te vrijwaren voor bederf. Des te meer...
de geest op wiens heil zo veel levens rusten.
Majesteit sterft niet alleen maar trekt als een maalstroom alles mee.
Een reuzenrad...
aan wiens spaken miljarden geringer zaken geklonken zijn.
En als het valt, stort het kleinste deeltje mee in het geraas.
als de koning zucht, het volk kreunt mee.
Maak u gereed voor de reis.
We zullen deze veel te vrije angst beteugelen.
We haasten ons.
Hij gaat naar zijn moeder, en ik luister mee.
Zij leest hem wel de les.
Zoals u al zei, moet een ander dan zijn moeder...
vanwege de verwantschap, alles horen.
Ik ga, heer, en meld u wat ik weet.
Ik dank je, vriend.
Dit is het uur der spoken.
als graven opengaan, en de hel haar walm op de aarde blaast.
Nu kan ik heet bloed drinken...
en gruwelen plegen die de dag niet aan kan zien.
Stil...
naar mijn moeder.
Hart, verzaak uzelf niet.
Laat Nero's ziel niet in mijn boezem toe.
Maak me wreed, niet onnatuurlijk.
Ik wil haar dolken laten horen, maar voelen niet.
Mijn tong en ziel....
moeten nu huichelen.
Hoezeer ik haar met woorden gesel...
dat ik ze in daden omzet, mijn ziel, sta dat nooit toe.
O, laag is mijn misdrijf.
Het stinkt ten hemel.
Er rust de allereerste vloek op:
Moord op een broer.
Bidden kan niet, hoewel ik het even fel begeer als wil.
Mijn schuld is sterker dan mijn wens.
als een man op een tweesprong kan ik niet kiezen...
en doe dus niets.
Al zat mijn hand nog eens zo dik onder het bloed...
de hemel kan hem toch weer sneeuwwit wassen?
Waartoe dient genade, dan tot 't opheffen van schuld?
En wat doet gebed...
anders dan ons behoeden eer we vallen...
of ons na de val vergeven?
Dan kijk ik omhoog.
Mijn wandaad is gedaan...
maar welk gebed kan mij helpen?
'Vergeef me mijn lage moord? '
Dat kan niet:
Want ik heb nog steeds waarvoor ik moordde:
Mijn kroon...
mijn eerzucht...
en mijn koningin.
Is er vergeving als je de buit behoudt?
In deze corrupte wereld schuift misdaad vaak het recht opzij...
en koopt het loon der misdaad de wet vaak om.
Maar daar boven niet.
Geen kuiperij, daar ligt de daad in naaktheid bloot...
en moeten wij, oog in oog met ons vergrijp, getuigen.
Wat dan?
Wat rest ons?
Kijken wat berouw vermag? Wat kan 't niet?
Maar wat kan het...
als je geen berouw kent?
O, ellende...
zwarte boezem, o ziel...
die zich, vechtend om bevrijding, dieper verstrikt.
Help, engelen.
Probeer het.
Buig, stugge knieën.
Gij, hart van staal, wees zacht als een pasgeboren baby.
Wellicht komt het goed.
Nu kan ik het doen.
Terwijl hij bidt.
En nu doe ik 't.
En hij...
gaat naar de hemel.
En ik...
ik heb mijn wraak.
Daar klopt iets niet.
Een schurk vermoordt mijn vader...
en ik, de enige zoon, stuur hem de hemel in?
Dat is een vriendendienst, geen wraak.
Mijn vader stierf vol brood, belast met zonden...
en hoe zijn rekening staat, weet God alleen.
Maar voorzover wij weten, boet hij zwaar.
En ik zoek wraak door hem te doden terwijl hij biecht?
als hij gereed is voor zijn tocht?
Weg, zwaard.
Kies een wreder moment. als hij dronken is, of slaapt...
of tiert en bralt of in het bloedschennig bed.
als hij gokt, vloekt, iets doet waarvoor geen genade mogelijk is.
Hak hem dan neer, met z'n hielen naar de hemel...
en zijn ziel zo zwart als de hel waarheen hij gaat.
Mijn moeder wacht.
Die remedie rekt slechts je ziek bestaan.
Mijn woorden stijgen op. Mijn gedachten blijven laag.
Woorden zonder gedachte vinden nooit genade.
Hij komt nu.
Peper hem goed in dat zijn streken te ver gaan...
en dat u hem voor onheil behoedt.
Ik verstop me. Wees streng.
Natuurlijk. Wees gerust.
Weg, ik hoor hem.
Moeder, wat is er aan de hand?
Je hebt je vader gekrenkt.
En u mijn vader.
Kom, dat is geen antwoord. -Ga, dat is geen vraag.
Wat? Wie ben ik?
De koningin, getrouwd met uw mans broeder...
en, helaas, mijn moeder.
Anderen laten je wel praten.
Ga zitten, en verroer je niet.
Je krijgt een spiegel waarin je je diepste wezen ziet.
Wat nu? Ga je me vermoorden?
Een rat?
Dood voor ' n dukaat.
Ik ben geveld.
Wat heb je gedaan?
Is het de koning?
Een drieste, bloedige daad.
Een koning doden en trouwen met zijn broer.
Een koning doden? -Dat zei ik.
Ellendige, drieste, bemoeizuchtige zot...
vaarwel.
Je was niet je vorst.
Zo is je lot.
Al te gedienstig zijn, is riskant.
Laat dat handenwringen.
Ga zitten, dan wring ik je hart.
als er iets in doordringt...
en als het niet voor elk gevoel immuun gemaakt is.
Wat heb ik misdaan dat je zo uitvaart?
Iets dat iedere kuisheid blozen doet.
Dat deugd hypocriet noemt...
dat onschuldige liefde van zijn glans berooft...
en van huwelijkseden gokbeloften maakt.
Een daad die aan huwelijkstrouw de ziel ontrukt...
en godsvrucht verandert in gebrabbel. De hemel gloeit:
De aarde kijkt triest, als op de oordeelsdag...
bij deze daad.
Wat is het dan...
dat met zo'n geschal wordt aangekondigd?
Bekijk dit beeld, en dit. De portretten van twee broers.
Zie de gratie op dit gelaat.
Hyperions lokken, Jupiters voorhoofd...
een oog als Mars, dreigend en bevelend.
Een houding als van Mercurius op een hoge heuveltop.
Een bouw, een gestalte waarop elke god zijn zegel zette...
om de wereld te zeggen: 'Dit is een man.'
Dit was je man.
Let nu op.
Dit is je man:
Een rotte korenaar die zijn broer verziekt.
Heb je ogen?
Verlaat je deze schone bergwei om je vol te vreten in dit veen?
Heb je ogen?
Liefde is 't niet: op jouw leeftijd wijkt bloed voor verstand...
en welk verstand kiest dit voor dit?
Bij zinnen ben je wel...
maar die zijn lam, want waanzin dwaalt niet.
Noch laaien ze zo op, dat ze niet meer kunnen kiezen bij zo'n verschil.
Welke duivel was het die je zo geblinddoekt heeft?
Ogen zonder voelen, voelen zonder zien...
oren zonder handen, reuk zonder iets:
Geen ziek restant van één zintuig kon zo stom zijn.
Schaamte...
waar is uw blos?
Rebelse hel.
als een matrone zich nog zo laat glijden...
mag in de jeugd de deugd wel smelten in haar eigen vuur.
Dan is 't geen schande als hitsigheid losbrandt...
want vorst is vuur, en rede leurt met lage drift.
Hamlet, stop. Je keert mijn ogen in mijn ziel...
en ik zie zwarte vlekken die onuitwisbaar zijn.
In het geile zweet van een vunzig bed...
vol bederf, te kozen, kussen boven het zwijnenkot...
Hou op. Dit zijn dolken in mijn oren.
Stop, lieve Hamlet.
Een moordenaar, 'n schurk, geen twintigste van je eerdere heer.
Een dief van gezag en staat...
die de kroon stal en in zijn zak stak.
Hou toch op. -Een bonte lappenkoning...
Red mij.
Bescherm mij met uw vleugels, hemelse wachters.
Wat wilt u, edele schim? -Hij is gek.
Komt u uw trage zoon vermanen...
die tijd en hartstocht laat verglijden...
en uw hoge, dwingende bevel negeert?
O, spreek. -Vergeet het niet.
Ik ben hier om nieuw leven in te blazen...
in je bijna stom geworden plan.
Maar kijk:
Ontzetting bevangt je moeder.
Treed tussen haar...
en haar worstelende ziel.
Verbeelding treft de zwaksten...
altijd het sterkst.
Zeg iets tegen haar.
Mevrouw, wat is het?
Wat is 't met jou?
Dat je zo in de leegte staart...
en praat tegen de lichaamloze lucht?
Woest is de blik in je ogen.
als slapende soldaten bij alarm staan je liggende haren plots overeind.
O, lieve zoon:
Sprenkel op je verhitte ontsteltenis de koelte van geduld.
Waar kijk je naar?
Naar hem...
Naar hem.
Kijk hoe vaal hij staart.
als hij zo tot stenen spreken zou:
Ze verstonden hem.
Kijk me niet zo aan.
U brengt me met uw mededogen van mijn plan af.
Dan zal het de ware kleur ontberen: Tranen in plaats van bloed.
Tegen wie praat je?
Zie je niets? -Niets, en ik zie alles.
Hoorde je niets? -Alleen ons.
Kijk hoe hij verdwijnt.
Mijn vader, zoals hij leefde.
Daar bij de deur.
Dit is een zinsbegoocheling.
Juist daarin is de waanzin zo bedreven.
De waanzin?
Mijn pols, net als de jouwe...
klopt keurig in de maat en klinkt gezond.
Ik uit geen waanzin.
Probeer maar, ik kan alles zo herhalen...
waar waanzin zijsprongen maakt.
Om godswil, troost jezelf niet met de gedachte...
dat niet jouw zonde, maar mijn gekte spreekt.
Dat dekt de etterbuil slechts af...
terwijl het verderf binnenin ongezien verder vreet.
Biecht je zonde.
Berouw wat gedaan is, vermijd wat kome.
En spreid geen mest op het onkruid zodat 't verder woekert.
Vergeef me mijn openheid.
In de slemplust van deze tijd...
vraagt deugd de zonde om pardon...
ja kruipt zij, om haar gunst te winnen.
O, Hamlet...
je klieft mijn hart in tweeën.
Gooi het slechte deel dan weg en leef reiner met 't andere.
Goede nacht...
maar ga niet naar mijn ooms bed.
Wend deugd voor, al mis je die.
Het monster sleur, dat elk besef van zonden wegvreet, is de engel...
die voor goede daden ook een kleed verschaft dat als gegoten zit.
Weiger vannacht, en dat verlicht de volgende onthouding.
Gewoonte verandert de natuur en boeit de duivel...
of bant hem met gemak.
Nogmaals, goede nacht.
En als jij om zegen wil vragen...
vraag ik die van jou.
Wat hem betreft, heb ik spijt.
De hemel straft mij hiermee, en hem met mij:
Dat ik zijn dienaar zijn moet, en zijn beul.
Ik breng hem weg...
en zal boeten voor zijn dood.
Opnieuw, goede nacht.
Ik ben wreed om goed te kunnen zijn.
Erg is het begin...
en erger is wat komt.
Nog één ding.
Wat moet ik doen?
Niet dit, in geen geval, wat ik je vraag:
Laat de koning je in bed lokken...
in je wang knijpen...
je zijn muisje noemen en voor 'n paar kleffe kussen...
en aaien in je hals dit alles verraden:
Dat ik niet werkelijk gek ben...
maar slechts gek uit list.
Het ware goed hem dat te zeggen.
Zou een simpele koningin...
schoon, wijs en kuis...
voor vleermuis, pad, of kater zoiets belangrijks verzwijgen?
Nee, tegen beter weten in:
Open de mand boven op 't huis en laat de vogels los.
En om hetzelfde te proberen als die fameuze aap...
kruip in de mand en breek je eigen nek.
Wees overtuigd:
als woorden adem zijn en adem leven is...
heb ik geen leven om dit uit te ademen.
Ik moet naar Engeland, wist je dat?
Ja, helaas. Ik was het vergeten.
Dat is besloten.
De brieven zijn gezegeld.
En mijn schoolmakkers, die ik als gifslangen vertrouw...
banen voor mij de weg en lokken me in een val. Laat ze.
De graver moet in zijn eigen kuil belanden...
en 't moet slecht gaan...
als ik hun mijnen niet ondergraaf...
en ze naar de maan blaas.
Wat is 't toch mooi als je list met list verslaan kunt.
Hij zet me aan 't werk.
Ik sleep hem naar hiernaast.
Moeder, goede nacht.
De staatsraad is nu stil...
heel serieus, en zwijgt stom.
En was tijdens zijn leven babbelziek en oliedom.
Kom, heer...
zo sleept uw eind zich voort.
Goede nacht, moeder.
Er zit iets in die zuchten.
Verklaar het, ik moet het weten. Waar is je zoon?
Laat ons een ogenblik alleen.
Wat ik gezien heb...
Wat dan? Hoe is 't met Hamlet?
Hij raast als zee en wind wanneer die strijden.
In zijn razernij...
hoort hij iets achter het gordijn.
Hij trekt zijn degen...
roept: 'Rat...rat.'
En in die dolle waan...
doodt hij de verborgen...
goede oude man.
O, vreselijke daad.
Het was mij gebeurd...
als ik daar had gestaan.
Zijn vrijheid is vol bedreiging...
voor jou, voor ons, voor allen.
Hoe moet zo'n bloedige daad verantwoord worden?
Ik krijg de schuld...
omdat ik had moeten voorzien...
dat ik de dolle jongeman moest bewaken.
Uit liefde weigerde ik te zien wat moest gebeuren.
Zoals de zieke uit vrees een kwaal verbergt, en voort laat woekeren.
Waar is hij? -Hij ging het lijk verstoppen.
Daarin toont zijn waanzin...
als edelmetaal in slechte bodem...
zich puur, en beweent de daad. -Gertrude, kom mee.
Eer de zon de bergen raakt, moet hij weg.
En deze lage daad...
moet ik met heel mijn majesteit verhullen en verschonen.
Vrienden, haal hulp.
Hamlet heeft Polonius gedood en het lijk verborgen.
Ga hem zoeken, en breng het lijk naar de kapel...schiet op.
Kom Gertrude.
Ik zeg onze vrienden...
wat ons plan is, en wat er is gebeurd.
Dan treft laster...
wiens giftige schot recht als uit een kanon de wereld overschiet...
wellicht niet mij, maar de onkwetsbare lucht.
Kom mee.
Mijn ziel is vol van angst en ontzetting.
Veilig verstopt.
Maar wat hoor ik?
Wie roept Hamlet?
Daar zul je ze hebben.
Waar is het lijk? -Bij het andere stof.
Waar? Het moet naar de kapel. -Geloof 't niet.
Dat ik jouw geheim bewaar en het mijne niet. En, spons...
wat wil je van een koningszoon? -Een spons?
Die 's konings gunst, beloning en bevelen opzuigt.
Zij dienen de koning 't best:
Hij houdt ze, als aap met appel, in zijn mond:
Het eerst gehapt, 't laatst geslikt.
Hij knijpt je uit, spons...
en je bent weer droog.
Dat snap ik niet. -Valse praat slaapt in gekkenoor.
Wijs het lijk, en kom naar de koning.
Het is bij de koning, en de koning is een ding...
Een ding? -Van niks. Breng me bij hem.
Achter de vos aan.
Ik laat hem halen en het lijk zoeken.
Het is zo riskant, dat hij vrij rond loopt.
Maar ik kan hem niet arresteren. Het verwarde volk aanbidt hem.
Dat oordeelt niet met de rede maar met het oog...
en dan wordt de straf gewogen, niet de schuld.
Om ophef te vermijden...
moet het lijken of zijn vertrek weloverwogen is.
Een drastisch zieke...
heelt met drastische remedie, en anders niet.
En? -Waar het lijk is, zegt hij niet.
En waar is hij? -Hij wacht buiten.
Breng hem voor me. -Haal 'm maar.
Waar is Polonius?
Aan tafel. -Waar?
Niet waar hij eet, maar wordt gegeten.
De politieke wormen zijn net aan 'm begonnen.
De worm is de keizer. Wij mesten dieren vet als eten...
en onszelf voor de maden.
Vette koning en magere bedelaar zijn gerechten:
Twee schotels, één tafel.
Je vist met de worm die de koning at...
en eet de vis die de worm pakt.
Zo kan een koning reizen door de darmen van 'n bedelaar.
Waar is Polonius?
Laat maar in de hemel vragen.
En anders zoekt u zelf maar op die andere plek.
Maar als 't nog een maandje duurt...
ruikt u hem vanzelf op de trap naar de voorzaal.
Ga kijken.
Hij loopt niet weg.
Voor je behoud, dat ons ter harte gaat zoals we treuren om je daad...
moet je hier snel weg. Het schip is klaar, de wind gunstig.
Je kunt naar Engeland.
Naar Engeland...goed.
Zeker als je ons doel kent. -Een engel doorziet 't.
Naar Engeland. Vaarwel, lieve moeder.
Je liefhebbende vader. -Moeder.
Vader en moeder zijn man en vrouw, en dus één vlees...
en dus: Mijn moeder.
Kom...
naar Engeland.
Blijf hier.
Breng hem snel aan boord, hij moet hier weg.
Alles is geregeld. Maak alstublieft voort.
En Engeland...
als mijn liefde u iets waard is, mijn macht is wel bekend...
omdat de wond van ons zwaard net dicht is...
en u schatting betaalt...
negeer dan niet ons bevel...
bezworen in mijn brief, tot de snelle dood van Hamlet.
Doe het, Engeland.
Hij woelt als koorts door mijn hoofd en u moet me genezen.
Pas als het gedaan is...
zal ik weer een lichtstreep zien.
Kapitein...
groet van mij de Deense vorst.
Zeg hem dat, met zijn verlof...
Fortinbras nu, zoals beloofd, door zijn rijk trekt.
Je weet 't rendez-vous.
Mocht hij iets van ons verlangen...
komen we persoonlijk bij hem. Zeg hem dit.
Ja, heer.
Trek langzaam op.
Wiens leger is dit?
Noorwegen. -Wat is uw doel?
Een deel van Polen. -Onder wie?
De neef van de oude koning, Fortinbras.
Gaat 't om heel Polen, of een grensgebied?
Eerlijk gezegd...
zonder overdrijving...
gaan we 'n lapje grond veroveren dat alleen een naam bezit.
Voor vijf dukaten, vijf...
bewerk ik het nog niet.
En het zou niemand meer opleveren als 't verkocht werd.
Dan geeft Polen het op.
Het is al versterkt.
Tweeduizend man noch twintigduizend dukaten...
zijn voor zo'n strootje genoeg.
Het abces van vrede en welvaart, dat van binnen breekt...
en niet verraadt waaraan de mens stierf.
Ik dank u.
God zij met u.
Wilt u nu verder? -Ik kom direct.
Ga maar vooruit.
Hoe ieder voorval me verraadt...
en mijn trage wraak vermaant.
Wat is de mens...
als zijn grootste goed in het leven slapen en eten is?
Een beest, meer niet.
Hij die ons dit denkvermogen schonk...
met voor- en achterwaartse blik, gaf ons...
dat goddelijke talent toch niet om ongebruikt te laten schimmelen.
Of het nu komt...
door dierlijke vergetelheid of laffe schroom...
die altijd tobt over de afloop...
wat, gevierendeeld, één kwart wijsheid is...
en drie kwart lafheid, ik weet het niet...
waarom ik nog leef en zeg: 'Dit moet ik doen.'
Terwijl ik reden, wil, kracht en middel heb om het te doen.
Levensgrote voorbeelden sporen me aan.
Zoals dit grote, machtige leger...
geleid door een jeugdige, tengere vorst...
wiens geest, door grootse eerzucht aangespoord...
de neus ophaalt voor het ongewisse...
blootstelt wat sterfelijk is aan al wat lot, gevaar en dood vermogen...
en dat voor een eierschaal.
Grootheid is niet je enkel voor iets groots te roeren...
maar dat je losbrandt om een strohalm als de eer in het geding is.
En ik dan?
Mijn vader is vermoord, mijn moeder is onteerd:
Prikkels voor mijn rede en mijn bloed...
en ik laat ze slapen...
en zie tot mijn schaamte...
de naderende dood van twintigduizend man...
die voor een hersenschim, een stukje eer...
hun graf opzoeken alsof het hun bed was...
vechten om een lapje dat te klein is om slag te leveren...
dat te klein is om een graf te delven...
om de doden te verbergen.
O, laat mij voortaan...
Zorgen komen nooit als spionnen, enkel...
maar in hele scharen.
Haar vader dood...
je zoon door eigen toedoen terecht verbannen.
Het volk ten prooi aan verwarring door Polonius ' dood...
die we, naïef, in het geheim begroeven.
De arme Ophelia, beroofd van het verstand...
waarzonder we slechts dieren zijn.
En haar broer komt nu in het geheim uit Frankrijk...
en heeft aan informanten geen gebrek om van zijn vaders dood te horen.
Zij doen, bij gebrek aan feiten, alles om mij zwart te maken.
Zo word ik, als door 'n kartetsschot, overal dodelijk getroffen.
Ik ontvang haar niet. -Ze smeekt, ze is uitzinnig.
Het is zo triest.
Wat wil ze? -Ze praat over haar vader.
Zegt dat de wereld vals is, slaat op haar borst.
Ze wordt om 't minste boos, zegt dingen die half onzin zijn.
Wat ze zegt, is niets maar maakt vermoedens wakker.
Wie het hoort, geeft er zijn eigen uitleg aan.
Wat zij met gebaren suggereert...
kan een gedachte wekken...
niet zeker, maar zeer ongelukkig.
Ontvang haar, anders zorgt zij nog...
dat argwaan in boze geesten ontstaat.
Laat haar binnen.
Voor mijn zieke ziel, want zo werkt altijd de zonde...
lijkt elke kleinigheid tot groter kwaad te voeren.
Zo verraadt zich schuld uit angst dat ze wordt onthuld.
Waar is de schone majesteit van Denemarken?
Ophelia?
Hoe herken ik je ware lief van een ander?
Aan schelpenhoed en staf en zijn sandaal-schoen.
Lieve kind, wat betekent dat?
Wat zegt u?
Kijk, alstublieft.
Hij is dood, mijn vrouwe.
Hij is dood, ging heen.
Aan zijn hoofd een groene zode.
Aan zijn voet een steen.
Ophelia... -Luister, alstublieft.
Wit als bergsneeuw was zijn kleed... -Kijk hier.
Bedekt met zoete bloemen.
Maar toen hij in het graf lag is er niet geschreid.
Hoe gaat het, lief kind?
Goed, God lone 't u.
De uil was ' n bakkersdochter.
We weten wat we zijn, niet wat we kunnen worden.
God zij aan uw tafel.
Ze denkt aan haar vader.
alstublieft...
laten we er niet over praten.